Gökyüzü herkese aynı maviyi sunar ama herkes o mavinin altında aynı özgürlükle yaşayamaz.
İşte bu yüzden bazı maviler yalnızca güzel değil, aynı zamanda asidir.
İnsan bazen bir fotoğrafın içine saklar özgürlüğünü. Kimsenin bilmediği bir deniz kıyısında, hiç gidilmemiş bir şehrin sokaklarında, çocukluğundan kalma bir gökyüzünde arar kendini. Telefonunun galerisinde biriktirdiği fotoğraflara bakarken aslında geçmişini değil, yaşayamadığı hayatı seyreder.
Bazı fotoğraflar anı değildir; bir itirazdır.
Galerimizdeki maviler belki de hayatın bize çok gördüğü özgürlüklerin sessiz arşividir. Bir denizin sonsuzluğuna bakarken içimizdeki sınırları düşünürüz. Gökyüzünü fotoğraflarken başımızı ne kadar eğdiğimizi fark ederiz. Uzaklara bakarız ama çoğu zaman bulunduğumuz yerden bir adım bile uzaklaşamayız.
Ne tuhaf değil mi?
Bir kuşun gökyüzünde çizdiği yolu özgürlük diye tanımlarken, kendi hayatımıza çizilen sınırları kader sanıyoruz. Bir martının denize doğru süzülüşüne hayran kalıyoruz ama kanatlarımızın olduğunu unutuyoruz. İnsanın en büyük çelişkisi budur: Özgürlüğü sever ama onun bedelinden korkar.
Toplum, insanın önüne görünmez duvarlar örmeyi iyi bilir. Nasıl giyineceğimizi, nasıl konuşacağımızı, neye inanacağımızı, ne zaman susacağımızı öğretir. Sonra da bütün bunların adına düzen der. Oysa bazen düzen dedikleri şey, yalnızca itiraz etmeyen insanların sessizliğinden ibarettir.
Mavi, bu yüzden yalnızca bir renk değildir benim için. Bazen bir kadının kendi hayatına sahip çıkmasıdır. Bazen bir gencin geleceğini başkalarının korkularına teslim etmemesidir. Bazen de kalabalıkların ortasında kendi düşüncesini savunabilen bir insanın gözlerindeki ışıktır.
Hepimizin galerisinde aynı fotoğraf vardır: Ulaşamadığımız bir deniz, dönemediğimiz bir çocukluk, söyleyemediğimiz bir söz ya da bir türlü cesaret edemediğimiz bir hayat...
O fotoğrafa her baktığımızda biraz susarız.
İnsan en çok, yaşayamadığı hayatın fotoğrafına uzun uzun bakar.
Ben yine de maviden vazgeçmiyorum. Gökyüzünün kimseye ait olmadığını biliyorum. Hiçbir iktidarın, hiçbir korkunun, hiçbir önyargının gökyüzünü parselleyemeyeceğine inanıyorum.
Bir gün herkes kendi mavisinin altında, başını eğmeden yaşayabilsin istiyorum.
O güne kadar telefonumun galerisinde biriktirmeye devam edeceğim mavileri.
Belki bir gün fotoğraflarını çektiğimiz özgürlüğü, gerçekten yaşayabiliriz.
Bazı maviler bakmak için değil, uğruna yürümek içindir.