Bazı yolculuklar bir şehirden değil, insanın kendisinden uzaklaşmasıyla başlar.
Bir bavulun içine neler sığar?
Birkaç gömlek, eski bir kazak, yarım kalmış bir kitap, fotoğraflar, belki de yıllardır giyilmeyen ama atmaya kıyamadığımız bir hırka… İnsan hiçbir zaman yalnızca eşyalarını toplamaz giderken. Bir bavulun fermuarını kapatırken aslında sustuğu cümleleri, içine gömdüğü kırgınlıkları, söyleyemediği vedaları da yerleştirir bir köşesine.
Bavula sığdırdıklarımız düşünceler değil, kalbimizdir.
Bir zamanlar aynı evin içinde kahkahalarla yankılanan odalardan ayrılırken insan, duvarları geride bıraktığını sanır. Duvarların gölgesi de gelir peşinden. Mutfaktaki eski masa, pencerenin önündeki çiçek, kapının arkasında asılı duran bir mont… Hepsi insanın hafızasında kendine bir yer bulur.
En çok da gidemediklerimizi taşırız yanımızda.
Bir türlü kuramadığımız hayatları, cesaret edemediğimiz başlangıçları, geç kalınmış özürleri… Bir şehirden gitmek isteriz. Bazen bir insandan. Yıllardır aynada gördüğümüz o yorgun yüzden uzaklaşmak isteriz. Ama nereye gidersek gidelim, kalbimiz bizimle gelir.
İstasyonlarda bekleyen insanların yüzlerine dikkat edin. Herkesin elinde bir bilet, yanında bir bavul vardır. Ama kimse nereye gittiğini gerçekten anlatmaz. Bazı yolculukların adresi yoktur. İnsan yalnızca biraz hafiflemek ister.
Oysa hafiflemek için önce neyi taşıdığını bilmek gerekir.
Biz yıllarca başkalarının bize bıraktığı yükleri kendi sorumluluğumuz sandık. Sevilmek için sustuk, anlaşılmak için bekledik, kaybetmemek için kendimizden vazgeçtik. Sonra bir gün fark ettik ki en ağır bavullar, hiç yolculuğa çıkmamış kalplerin içinde birikiyormuş.
Bu yüzden bazı insanlar çok az eşyayla çıkar yola ama gözleri dünyadaki bütün ayrılıkları taşıyacak kadar ağırdır.
Bir gün herkes kendi bavulunu açacak.
Kimisi içinden çocukluğunu çıkaracak, kimisi annesinin sesini, kimisi eski bir aşkın kokusunu… Kimisi de yıllarca güçlü görünmek uğruna sakladığı gözyaşlarını bulacak. Ve belki o gün anlayacağız: İnsan geçmişini geride bırakamıyor. Sadece onunla yaşamayı öğreniyor.
Şimdi bir bavulum olsa, içine fazla eşya koymazdım. Biraz cesaret, biraz huzur, birkaç güzel hatıra ve kendime verdiğim ama tutamadığım sözleri yerleştirirdim.
Bir de küçük bir not… "Artık kimseyi kaybetmemek için kendimi kaybetmeyeceğim."
Hayat dediğimiz şey, kaç şehir gezdiğimizle ya da kaç kapıdan içeri girdiğimizle ölçülmüyor. Bazen insanın en uzun yolculuğu, kendi kalbine geri dönmesiyle başlıyor.
Ve unutmayalım; Bavulların ağırlığı tartıyla ölçülür, insanlarınki ise geceleri uyuyamadıkları saatlerle… Bazı bavullar vardır, tekerlekleri sağlamdır ama taşıyanın dizleri titrer.
Bavula sığdırdıklarımız düşünceler değil, kalbimizdir. Ve kalp, hiçbir hava yolu şirketinin bagaj sınırına uymaz.